Maznun

Bir gün yalnizligin mahserinde kendi kendine söylendi Ben niye baskalarindan farkliyim Hekimoglu Ismail, cemiyet hayati icerisinde kaybolmus ve yabancilasmis fertlerin, ic huzuru bulma yolculugunu, yankisi ruhunuza dokunacak bir romanla anlatiyor
Maznun, dinini tanima ve dinin gerektirdigi sekilde yasama arzusuyla dolu insanlarin; mahkeme, karakol ve hapishane ücgeninde verdikleri mücadelenin hikayesi Müslümanlik iddiasinda olan ancak Müslümanca yasamak isteyenleri el birligiyle yargilayan toplum; kimi zaman öz evladinin, kimi zaman dostunun, kimi zaman esinin karsisinda yer aliyor.
Maznun, yasamin icinden, bize ait, dokunakli bir feryat. Söz konusu inanc oldugunda medeniyet bicagiyla yollari kesilen, inandiklari gibi yasamak isteyen ve tek sucu okumak olan Maznunlar türlü engeller karsisinda dahi inancin kanatlariyla yükselerek güclüye ve cogunluga, hakliliklariyla meydan okuyor.
Hapishane..
Burada duvarlarin yüzü, insan cehreleri kadar asiktir. Burada tavan, direklerin ve duvarlarin üzerinde durmaz, mahkmlarin tepesinde durur. Burada boylar cüce, sözler kisa, ümitler basiktir.
Hapishane..
Insan, yutan kumsala benzer. Kim bilir girenler ne zaman dönecekler.. Kim bilir kac gonca acilmadan solacak ve kac bas burada apak olacak
Orada zaman, adimlarin mekigine baglanir. Orada mekan bir yataktir. Evet, orada her seye zincir vurulur, her sey dört duvar arasinda durur. Lakin.. Lakin hayalle iman iki kanat olur, öyle insanlari, öyle diyarlara alir götürür ki, oraya ne savci ulasir ne gardiyan..