Anlaticinin Mekani

Insanin dille iliskisinin iletisim kurmanin ötesinde, onun varliginin özüyle yani insan olmakligiyla ilgili oldugunu gerek din gerekse felsefi ögretiler vurguladi, vurguluyor. Dilin bu özsel hüviyeti, onun nüvesi olan sözü de degerli hatta yüce kiliyor. Bunun farkinda olanlar, söz etmenin sonsuzluga uzanmak oldugunu da bildikleri icin lakirtidan korkarak konustular. Anlatmak insan icin onca zamandir hala önemliyse sözün kiymetini bilenler sayesindedir belki. Söz etmeyi mümkün kilan mekan olarak bedeni de insanin kendine yer kilabilmesi, belki insan olmakliga yüklenen bu anlamin idrakiyle mümkündür.
Sözün yani anlatmanin ve bunu mümkün kilan bedenden hareketle mekanin varolussalligini savunan bu kitap, iddialari desteklemesi noktasinda Sezai Karakocun anlatici vasfina ve hikayelerine odaklaniyor. Sairin varolusunu anlamlandirma yolunda cerceveledigi düsünce dünyasinda anlatmaya deger olanlarin ve bunun tatbik sahasi olarak mekanlarin imgesel acidan izi sürülüyor. Imgesel acidan cünkü diger türlü bu mekanlarin varolusu cerceveleyen düsünce dünyasinda nelere karsilik gelebilecegi konusulamazdi.
Anlatmaya, mekana, Sezai Karakoca ya da onun hikayelerine bir bakis acisi getirmesi adina söylenmis bunca sözün lakirtidan öte bir deger tasimasi hatta belki mümkünse sonsuzluga uzanmasi niyetimizdir. Bu niyetle ciktigimiz yolda okurun da yoldas olmasini umuyoruz.