Unufak

Evimiz orada, o kavakli sehirdeydi, sonra Istanbula geldik, cünkü baska Istanbul yoktu. Istanbul yuvamiz oldu ama aslinda hep yuvasizdik. Sirkecideki is haninin tepesinde iki göz odamiz oldu, kus yuvasi gibi ama insan yuvasi olacak yer degil. Dört cocuklu bir aile icin hic degil. Tasi topragi altin diye Istanbula calismaya, yeni bir hayat kurmaya gelenlerden farkliydi halimiz. Bizim dönecek yerimiz yoktu, biletimiz tek yöndü. Rober Koptas, 20. yüzyilin büyük olaylarinin gölgesinde bir ailenin dünyasini anlatiyor. Anadoludaki mechul bir sehirde baslayip Istanbula varan hikayede, zamanin durmadan dönen carklari arasinda ögütülen insanciklari izliyoruz. Onlarin her biri, önceki kusaklardan miras yükleri ardinda birakmak, alinlarina yazili kaderden kacmak icin cabaliyor. Peki bunu basarabilecekler mi Kabuk baglamis sirlar, anlatilanlar ve anlatilmayanlar, insani gölgesi gibi takip eden sizilar... Unufak, sadece bir ailenin degil, insana dair tüm duygularin da hikayesi...